«Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την
έγραψε στον τοίχο με μπογιά, ήταν μια λέξη μονάχα ελευθερία και έπειτα είπαν
πως την έγραψαν παιδιά».
Και ξαφνικά «καταργούμε το άσυλο». Έτσι απλά,
χωρίς να ανοίξει μύτη. Την επόμενη εβδομάδα η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, η
κατάληψη της νομικής, το πολυτεχνείο μπαίνουν στο κουτί της ιστορίας. Διαγράφονται αγώνες και αίμα δυο αιώνων επειδή
κάθε κυβέρνηση δεν μπορεί ή μάλλον δεν θέλει να ελέγξει 10 τύπους που διαμορφώνουν
τελικά πολιτικές, δήθεν αναρχικούς. Σε μια χώρα δημοκρατική δεν υπάρχει άβατο. Σε
μια χώρα δημοκρατική το άσυλο θα πεταχθεί όμως στα σκουπίδια διότι κανείς δεν
αναγνωρίζει την διαφορά μεταξύ ελεύθερης διακίνησης ιδεών και παράνομης πράξης.
Η απόλυτη ανομία της απελθούσης κυβέρνησης δίνει τη σκυτάλη σε μια νέα
κυβέρνηση «σύγχρονη» που με το καλημέρα θα κάνει «έτσι απλά» ότι δεν είχαν κάνει οι πιο αυταρχικές
κυβερνήσεις.
Οι πιο σκληρές κυβερνήσεις ή και τα πιο
αυταρχικά καθεστώτα ναι μεν καταπάτησαν το άσυλο όμως δεν το κατήργησαν. Κι όμως την άλλη
εβδομάδα, σε μια συνέλευση φοιτητών θα μπορούν να βρίσκονται ένστολοι, έστω ως
παρατηρητές.
Για να είμαστε δίκαιοι όμως οι συνθήκες έχουν
αλλάξει. Δεν ζούμε στη δεκαετία του 1960. Η διαχρονικότητα των θεσμών όμως είναι
αυτή που προστατεύει την ίδια την Δημοκρατία, καθώς δεν μπορούμε να προβλέψουμε
τι θα συμβεί τους επόμενους μήνες ή χρόνια.
Ο λαός οφείλει να είναι θεματοφύλακας της
διαχρονικότητας των θεσμών. Το άσυλο καταπατείται διαρκώς σήμερα διότι είχαμε
μια κυβέρνηση που ήθελε την ανομία και την ασυδοσία. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως
πρέπει να το καταργήσουμε, διότι περνάμε στην ακριβώς απέναντι όχθη της πλήρους
επιτήρησης και παρακολούθησης των πανεπιστημιακών δρώμενων και στην εν τέλει μη
ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και συνεπώς την προστασία της ελεύθερης και
ακηδεμόνευτης έκφρασης της βούλησης των νέων να αλλάξουν αυτό που ίσως δεν
μπορούν να δουν οι μεγαλύτεροι. Αυτό που δεν μπορούσαν να δουν το ’73 και
σήμερα μπορώ εγώ να γράφω αυτό εδώ το κείμενο.
Αυτό που είδαν κάποια νέα παιδιά
και έγραψαν τη λέξη ελευθερία σε έναν τοίχο.